In deze tuin vervaagt de grens tussen tuin en landschap. Het weiland wordt letterlijk naar binnen gehaald, waardoor de buitenruimte geen einde lijkt te kennen. De lage haag vormt slechts een zachte overgang, zodat het landelijke vergezicht ongestoord doorloopt.
Sterke zichtlijnen vormen de ruggengraat van dit ontwerp. Ze brengen structuur, rust en richting — zonder het open karakter te verliezen.
Het ruime gazon en de strakke verharding versterken het weidse gevoel, terwijl het terras juist intimiteit toevoegt. Zo ontstaat een subtiel spanningsveld tussen openheid en geborgenheid.
Een tuin waar lijnen spreken, de horizon de hoofdrol speelt en buiten écht buiten mag zijn.
Locatie: Ulestraten